Maar hoe smaakt…? Grottenbier

Als rechtgeaarde en kritische bierdrinkers zijn wij natuurlijk wars van marketing. Prikken we zo door heen. Doe ons maar de puurheid en de felheid van de echte brouwer, ongefilterd op de markt gebracht.

Maar er zijn uitzonderingen. Sommige namen zijn gewoon wat minder appetijtelijk. Zoals Grottenbier. Niet echt een naam om dorst van te krijgen. Is toch een beetje van de categorie ‘modderbier’, ‘grindbier’ of ‘strontbier’. Gelukkig komt dit bier uit het tweetalige België. Bière des Grottes klinkt toch nét iets minder erg.

Maar wie zijn wij om te oordelen? Dit bier is immers gebrouwen door Pierre Celis, de Belgische meesterbrouwer die onder andere het witbier opnieuw heeft uitgevonden. Als die goede en helaas op 9 april overleden man vond dat zijn bier in de mergelgrotten van de Sint Pietersberg moest liggen om op smaak te komen, dan moeten we dat ook respecteren. Grottenbier dus. En niks anders.

Natuurlijk had Pierre en goede reden om zijn bier in een grot te leggen. In de mergelgrotten is het altijd 12 graden Celsius en is de luchtvochtigheid altijd 95%. Daarmee zijn de omstandigheden altijd hetzelfde en kon hij maximale invloed uitoefenen op de smaak. Pierre was dus een beetje een perfectionist.

En is het een beetje gelukt, met dat Grottenbier? Grottenbier is bruin en bevat 6,5% alcohol. De schuimkraag blijft mooi staan op het lichtbruine bier. Bij de eerste slokken proef je de zoetige smaak. Bijna een Dubbel maar dan toch net niet zoet genoeg. Het is drinkt eigenlijk wel makkelijk weg maar als je dat doet, doe je jezelf tekort.

Want Grottenbier heeft een soort tweede laag. Als je goed proeft, merk je dat je een best wel mooi en complex bier aan het drinken bent. De alcoholische geur is prettig. En dit bier laat pas echt alles zien in de nasmaak. Dan proef je ineens de rozijnen en de toffees en al die andere smaken die horen bij een mooi bruin bier.

Pas als je er voor gaat zitten en dit bier een kans geeft, waardeer je al die smaken die er in zitten. Veel smaken ook, maar dan toch in balans. En die smaken passen ook allemaal zo goed in een echt bruin bier. En zo dan proef je de handtekening van de meester. Knap hoor!

Zou die subtiele en gebalanceerde smaak nou komen door die gecontroleerde lagering? Dat je pas bij een eeuwig constante temperatuur en vochtigheid dit soort bieren kunt maken? Ach, we laten ons vast meeslepen, maar we zouden het graag geloven.

Grottenbier stamt uit de jaren negentig. En op de een of andere manier kun je dat proeven. Bieren zijn tegenwoordig veel meer uitgesproken dan dit klassiek Belgische bier. Ergens is dat natuurlijk heel jammer. Maar dit bier zou ik ook niet zo snel bestellen in de kroeg. Het lijkt op een Dubbel. En je moet er echt tijd en aandacht voor hebben.

Die Pierre Celis. Volgens mij kon het hem ook helemaal niet bommen hoe het bier zou heten. Hij kon lekker experimenteren in die berg met zijn lagering. Dat is wat een echte brouw-nerd belangrijk vindt. En hij heeft er een mooi bier mee gemaakt. Maar ik vraag me wel af of Grottenbier zich staande houdt in de veranderende biermarkt. Want ik zou eerder een meer uitgesproken bier drinken. Drie sterren dus.

Arnoud

Drinkt liever beter dan meer. Blogt met een mening. Houdt van alle soorten bier behalve kriek en geuze. Strijdt onvermoeibaar voor het universele recht op goed bier.

Een gedachte over “Maar hoe smaakt…? Grottenbier

  • juni 15, 2011 om 15:55
    Permalink

    Toevallig inspiratie opgedaan in de laatste editie van Bier! Naar aanleiding daarvan ook een flesje Grottenbier in huis gehaald.

    Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.