Bokbier test 2019 deel 3: Two Chefs brewing Boom Bocks, Kaapse Matador, Natte Gijt Gijtebok, Van Moll Opgebokt en Stanislaus Brewskovitch Bock The Kasbah

Deel 3 alweer! We blijven nog even bij de kleine brouwerijen en we hebben nog steeds de grootste moeite om er zeker van te zijn dat we echt bokbier van dit jaar drinken. Jammer dat de brouwdatum niet gewoon op het etiket staat. Van de bieren hieronder zijn we zo goed als zeker dat ze in 2019 zijn gebrouwen.

Two Chefs Brewing Boom Bocks: te veel van het niet zo goede

Bokbiertest 2019 bokbier bockbier two chefs boom bocks

Two Chefs, de brouwerij die altijd van die leuke namen aan hun bier geeft, kun je vaak gewoon krijgen bij de Albert Heijn. Dat doen ze toch knap! Dit jaar zien we voor het eerst hun Boom Bocks. Ook weer een leuke naam met een leuk etiket. En daar lezen we op dat dit bier gemaakt is met tonkabonen.

En van die tonkabonen hadden ze nog wel wat over, bij Two Chefs. Want ze overheersen dit hele bier. Je ruikt het al en je proeft het nog veel meer. Het geeft een wat zoete en metalige smaak die echt overweldigend is. En ook gewoon niet lekker. Dit is geen bokbier met een leuke tonka-twist, dit is een vijandige overname van een bokbier door een Zuid-Amerikaanse boon die niks te zoeken heeft in een Nederlands herfstbier.

Heel langzaam wennen we een heel klein beetje aan de smaak en dan zit daaronder, ver en bang weggekropen, een wat weeïg hooggistend bokbiertje. Die moet zijn strijd tegen de tonkaboon ook al voeren zonder de hulp van hop, want dat proeven we al helemaal niet in de Boom Bocks. En zo lijkt dit een poging om een heel matig bokbiertje te voorzien van een leuk smaakelement. Wat ons betreft is het experiment niet geslaagd.

Kaapse Matador: is het wel een bokbier (x2)?

Bokbiertest 2019 kaapse matador bokbier bockbier

De Kaapse Brouwers uit Rotterdam komen dit jaar met hun Matador, een Ruby Hypo Bokk. En we hebben geen idee wat dat betekent. Dan gaan we maar ruiken maar ook dat helpt niet. We snuiven de geur op van een wat generiek, algemeen hooggistend bier. Dat is vast niet heel erg Ruby Hypo.

En ook de smaak is niet erg bijzonder. En eigenlijk ook niet echt een bokbier. Wat we proeven is wat we al roken: een gewoon een hooggistend bruin bier. Is dit een bokbier? We vragen het ons af. Er is niks wrang, er is geen karamel en er is geen hop. Mistroostig staren we naar het etiket. En dan valt ons iets bijzonders op. Er staat: Stamwortgehalte 14,7º Plato.

Dat is raar. Een vermelding van het stamwortgehalte zien we normaal nooit op een etiket. En dat is ook niet zo gek: vermelding van het stamwortgehalte is namelijk helemaal niet toegestaan volgens artikel 7 lid 3 van de algemene bierverordening. En dan nog iets. Je kunt vrijwel elk bier verkopen als zijnde ‘bokbier’. Er zijn bijna geen regels voor. Bijna, want er is er maar een: bokbier moet een stamwortgehalte hebben van minimaal 15º Plato.

De Kaapse brouwers vermelden illegaal het stamwortgehalte op het etiket en daaruit blijkt dan ook nog eens dat hun Matador helemaal geen bokbier is. Wij denken dat dit een grap is. Die rebelse Rotterdammers laten zich helemaal niks bierverordenen en pleuren gewoon op dat etiket waar ze zin in hebben. Ze proefden natuurlijk zelf ook al dat die Matador helemaal niks met bokbier te maken heeft en dit is hun stille hint. Fantastisch bedacht en gedaan maar evengoed blijft de Matador een saai en oninteressant bier om te drinken.

Natte Gijt Gijtebok: als je van hout houdt

Bokbiertest 2019 bokbier bockbier natte gijt gijtebok

We zijn niet altijd even positief geweest over brouwerij de Natte Gijt en dat is nogal een understatement. Als we het positief bekijken, kunnen we zeggen dat ze bij de Natte Gijt wel van een experimentje houden. Dit jaar proberen ze het namelijk met ‘American Oak’ in hun Gijtebok. Dat is Engels voor ‘Amerikaans Eiken’ maarja, een internationaal brouwconcern als de Natte Gijt moet natuurlijk mondiaal denken dus dat kun je niet in het Nederlands op je etiket zetten.

Het Amerikaans eiken geeft de Gijtebok een unieke smaak. Het doet een beetje denken aan een rookbok maar dan zonder… rook. Er zit namelijk wel een echte, onderscheidende houtsmaak aan. In het begin is hij wat zuur maar dan niet onaangenaam zuur. Meer prettig hout-zuur. En dat hout blijft ook hangen in de nasmaak. Het geeft de Gijtebok een leuke, interessante en lekkere draai.

Helaas missen we ook het een en ander. Zoals een mooie, karamel-zoete sensatie. Dat had wel erg mooi gepast bij dat hout. En ook proeven we nauwelijks hop waardoor ook weer die houtsmaak het alleen moet doen in de nasmaak. Wat dan overblijft is een bokbier dat vooral lekker is als je heel erg veel van hout houdt. Wij hebben het gevoel dat de Gijtebok nog veel beter zou kunnen als het een echt bokbier was geweest. Interessant maar ook een beetje een gemiste kans.

Van Moll Opgebokt: bittere chocolade

Bokbiertest 2019 van moll opgebokt bokbier bockbier

Van Moll uit Eindhoven is nog niet eerder voorbij gekomen in onze jaarlijkse bokbier-testen en ze pakken gelijk maar uit met een Doppel Chocolate Bock van 7,5%. En zoals de ondertitel al doet vermoeden, is dit een zwart bier. Overigens wel met een hele mooie schuimkraag. Maar als we eraan ruiken, dan is de chocolade-geur eigenlijk best subtiel.

En ook als we een slok nemen, merken we pas laat iets van de chocolade, namelijk in de nasmaak. Die is dan ook wel heel erg mooi. De Opgebokt is heel erg aangenaam bitter en daar draagt de chocolade mooi aan bij. We hebben het dan niet over melkchocola maar over een krachtig bittere cacao-smaak die mooi combineert met de hop en het bittere karakter van dit bier. Dat is echt heel knap gedaan.

De Opgebokt vinden we een lekker bier maar is het ook een lekker bokbier? Daar hebben we onze twijfels over. Want chocolade is niet alleen bitter maar natuurlijk ook zoet. En zoet, dat is dit bier zeker niet. En dat is jammer want een bokbier hoort ook een zoete sensatie te hebben en daar leent de chocolade zich natuurlijk ook voor. En dat missen we dus. Dit is een bier met alleen maar een bitter-chocolade achtige sensatie. Hoe mooi dat ook is, het is te eenzijdig voor een bokbier.

Stanislaus Brewskovitch Bok The Kasbah: een echte guilty pleasure

Bokbiertest 2019 bock the cashbah bokbier bockbier

De tijden dat bieren nog gewoon ‘Oud Bruin van Brouwerij De Eenhoorn’ heetten, ligt alweer ver achter ons. Achteraan de rij hip, hipper, hipst vinden we de Bok The Kasbah van brouwerij Stanislaus Brewskovitch. Het is een weizenbok van maar liefst 8% alcohol. En van 8% alcohol worden we vaak wel blij maar van weizenbokken meestal niet. We houden al niet zo van Weizen vanwege die weeïge smaak. En dat is precies wat weizenbokken vaak hebben.

Maar de Bok The Kasbah lijkt daar helemaal geen last van te hebben. We ruiken namelijk snoepjes. En als we gaan drinken, dan proeven we ook snoepjes. Goedkope snoepjes. Zoete snoepjes zoals van die chemische banaantjes. Hele goedkope troep die helemaal niks in een bokbier te zoeken heeft. En we vinden het lekker. Net zoals je hand graait in die zak heerlijke vieze snoepjes, zo nemen wij nog een slok. Heerlijk.

Die hele fles drinken we helemaal leeg. En dan kijken we elkaar schuldbewust aan. Al die lege calorieën, in een keer achterover geslagen. Je merkt ook bijna niks van die 8%. Dan maar analyseren. Is het wel een bok? Niet echt. Er is wel iets van een wrange smaak maar daar gaat die grote zak snoep keihard overheen. Hop komt er niet aan te pas en een bittere nasmaak al helemaal niet. Maar dat vinden we ook weer niet zo erg. De Bok The Kasbah is typisch een bier dat je niet zo serieus moeten nemen. Leuk om een keer te drinken. Een sixpack zullen we er niet van halen maar als guilty pleasure pakken we hem graag nog een keer mee.

Conclusie

Deel 3 van onze grote bokbier test is op zijn minst interessant te noemen. Op de Matador na heeft eigenlijk elk bier een opmerkelijke draai gegeven aan het begrip ‘bokbier’. Dat pakt soms niet goed uit, zoals bij de Boom Bocks van Two Chefs. De Tonka-boon overheerst dit bier en is niet erg lekker.
Maar bij de Opgebokt, de Natte Gijt en de Bok The Kasbah pakt het weer wel mooi uit. Jammer alleen dat alle drie de bieren verder zo weinig naar een bokbier smaken. Een gemiste kans wat ons betreft want de potentie proeven we wel.
En dan de Matador van de Kaapse brouwers. Een heel saai bruin biertje wordt opgepept door een etiket-relletje. Ja, zo kan het natuurlijk ook. Dat stamwortgehalte kan ons verder gestolen worden maar grappig is het natuurlijk wel.

Arnoud

Drinkt liever beter dan meer. Blogt met een mening. Houdt van alle soorten bier behalve kriek en geuze. Strijdt onvermoeibaar voor het universele recht op goed bier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.