Maar hoe smaakt…? Texels Goudkoppe

Tijd voor een nieuwe rubriek. Of eigenlijk een oude, maar dan met structuur. Gewoon een simpel en duidelijk verhaal over bier en hoe die smaakt. Uiteraard wel zoals je ze wilt hebben, eerlijk, to the point en subjectief. Wij proeven bier en wij vertellen wat we ervan vinden. En zoals dat hoort bij reviews, plakken we er sterren bij. Vijf is de absolute top, een is door de plee spoelen. Of jij het eens bent met het aantal sterren? Er is maar een manier om daar achter te komen..

We beginnen met een stiekeme brouwerij: De Texelse. Stiekem? Inderdaad, lekker verscholen op een eiland achter de duinen zit daar een brouwer stiekem heel goede bieren te brouwen. Geen enorme campagnes, geen reclame, maar gewoon kwaliteit. En kwaliteit verkoopt, want langzaam maar zeker verschijnt Texels bier meer en meer op het vasteland. In slijterijen staan ze in het schap, steeds vaker verschijnt een wisseltap met Texels bier. En hun bokbier eindigt steevast hoog in de top 10 van beste bokken.

Maar wij dronken Texels Goudkoppe, een hoppig blond bier. Met 6% alcohol niet al te zwaar. Bij het inschenken krijg je een mooie schuimkraag. Helder is-ie niet, verre van dat zelfs. Dit blonde bier is ondoorzichtig en er drijven vlokken gist in. Persoonlijk hebben wij daar geen moeite mee, gist is namelijk erg goed voor je, daarom zien we er ook zo goed uit. We kunnen ons voorstellen dat het er wellicht een beetje raar uitziet, maar niet zeuren, gewoon opdrinken.

Op het etiket staat ‘hoppig bier’. Met je neus haal je dat er niet uit. Sommigen noemen het verfijnd, wij noemen het niet te ruiken. Hij drinkt uitermate soepel weg. Er zitten weinig haken aan dit bier, geen randjes. En is het de ronddrijvende gist die ons een beetje doet denken aan witbier? Oké, misschien zit er wel een haakje aan: het koolzuur. Vooral als je Goudkoppe koud drinkt, overheerst de prik. Een paar graden warmer en dan proef je gist, bananen en suiker.

Na het doorslikken komt zoals altijd de nasmaak. Heel erg milde hopsmaak die wel lekker lang blijft hangen. Als je goed je best doet haal je er een beetje citroen en grapefruit uit. Dat doet natuurlijk alleen maar meer denken aan witbier.

Maar wat vinden we er nou eigenlijk van? Laten we zeggen dat het bier een paar rondjes psychiater kan gebruiken. Het kan niet echt een keus maken. Witbier is het niet, maar wat dan wel? Wij weten het niet. Wat we wel weten, is dat als het zomer is, het zonnetje schijnt en je in je tuin zit een Texels Goudkoppe prima naar binnen glijdt. Of ga gewoon naar Texel. Daar schijnt de zon statistisch vaker dan op het vasteland. Laat daar je kansberekening op los en je weet dat Texels Goudkoppe uitstekend bij Texel past.

Sterren moet je verdienen en de Texelse doet hard zijn best. Drie sterren van de vijf voor Texelse Goudkoppe.

Hayo

Drinkt liever geen bier dan vies bier. Het leven is te kort om bocht te drinken. Is van mening dat goed bier gedeeld moet worden met anderen. Bier is er om door iedereen van te genieten.

Eén gedachte over “Maar hoe smaakt…? Texels Goudkoppe

  • juni 6, 2011 om 13:52
    Permalink

    Hoppig. De draak met twee koppen. Of je ruikt citrus en/of je hebt bitter bier. Mijn voorkeur gaat naar het laatste en dan liever geen citrus. Gewoon fris en (erg) bitter bier. Dat is hoppig zoals het mij kan bekoren.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.