Drie dingen
Een Russian Imperial Stout moet vooral drie dingen zijn: Zwaar, donker en heftig. Het lijkt erop dat Emelisse aan alle drie de voorwaarden heeft voldaan. Bij het inschenken van deze stout moet je meteen denken aan motorolie. Dik, zwart en vet. Dat zwarte is ook echt zwart, diep en donker zwart. Een kleine beige schuimkraag maakt het plaatje in je glas af.
Asfalt?
Het bier heeft niet veel koolzuur waardoor die stroperigheid nog eens extra wordt benadrukt. De geur is veelzijdig. Hop uiteraard, maar die voert niet echt de boventoon. Je ruikt vooral gebrande mout gecombineerd met een zoetigheid. Het doet een beetje denken aan drop en asfalt. Klinkt raar maar het is echt lekker.

Die drop en asfalt proef je ook als deze motorolie in je mond verdwijnt. Ergens zit er ook wat chocoladeachtigs in. Een soort kruising tussen melk en puur. Want deze Imperial Russian Stout heeft ook wat zoetigs in de smaak. Eigenlijk proeft ie precies zoals hij smaakt. Drop, toast, asfalt in het begin met een soort melkchocolade achtige zoetheid aan het eind. Van van die nasmaak kan je heerlijk lang genieten.

Is er iets lekkerders?
De Emelisse Russian Imperial Stout is een stout volgens het boekje. Je moet er wel van houden, het is geen allemans vriend. Maar we zijn bestetotnutoe dus moeten we ook nog wat te zeiken hebben. Het is een prima Russian Imperial Stout maar ook niet meer dan dat. Het mist een beetje dat kleine beetje extra. Je geniet ervan maar ergens in je achterhoofd blijft het knagen: is er nog iets lekkerders? En daar ga je naar op zoek als je deze op hebt. En bij een echt geweldig bier wil je gewoon meer van hetzelfde.

Drie sterren dus:

But then logistical problems reared its ugly head! De truck was not going to be in Leeds on time. What could we do? Say we’re sorry? Show up without beer? Not promoting Dutch beer during Dutch Beer Week?

Hell no!!!!

We ditched our flight tickets, screw the costs and we’re going there in the bestetotnutoe editorial vehicle. Which is too small for all the beer. A friendly neighbour with a trailer had the solution. We’ll be driving 900 km’s to get to Leeds and another 900 to get back home. We’ll pick the beers up ourselves at the distribution center and the breweries. We are going to make it to the conference with the best Dutch beers there are and there’s no stopping us.

We have something to say the next person moaning we are two sour couch potatoes. Who says we are negative about Dutch beer and the whole Dutch Beer Week: do the things we do for beer and then we’ll talk.

Follow us during our road trip and at the conference on bestetotnutoe and on Twitter and Facebook. We’ll blog as much as possible.

In the trailer:

• Jopen Jacobus
• Gulpener Chateau Neuborg
• Emelisse Tripel India Pale Ale
• Emelisse Russian Imperial Stout
• De Molen Rook & Vuur (The Mill Smoke and Fire)
• ‘t IJ IPA
• 2 kilos extra ripe Gouda cheese. In little blocks. With a Dutch flag on top

Let’s hope customs are looking the other way.

Goed nieuws

En zoals altijd heb elk nadeel z’n voordeel. Nu kunnen we ook Jopen Jacobus meenemen. En laat dat nou net een van onze absoluut favoriete bieren zijn. En laat Jopen nou net een Bronzen medaille gewonnen hebben bij de World Beer Cup. En als kers op het toetje: Jacobus is door de lezers van bier.blog uitgeroepen tot beste nieuwe Nederlandse bier.  We zullen die Engelse bloggers een laten zien wat echt bier is.

Inschenken
Doe voorzichtig of pak een groot glas. Een geweldige witte schuimkraag met heel veel bubbels is je eerste kennismaking met dit bier. De kleur is diep koper. En de hop stuift uit je glas. Dit is een van die bieren waarvan je alleen al door het inschenken echt zin krijgt in bier drinken.

Drinken
En dan die eerste slok. Oh man, die eerste slok. De smaak klopt helemaal met wat je ziet. Een heerlijk fris bier, waarvan je alleen maar meer wilt. Er zit lekker wat Amerikaanse hop in. Dat maakt de Jacobus heerlijk fris. De rogge geeft het net dat kleine beetje meer. Het geeft een grasachtige kruidigheid aan het bier. De rest van de mout zorgt voor de balans. Net genoeg zoet om de bitterheid van de hop te compenseren. Maar ook weer niet te zoet om plakkerig te worden.

We nemen ze gewoon niet mee…
Dit is zo lekker….. misschien moeten we het maar niet meenemen. Thuis snel de gordijnen dicht doen en stiekum alles zelf opdrinken. Met pijn in ons hart en in onze smaakpapillen zullen we het toch maar meenemen. Goed bier moet je delen, en wat is er mooier om dit schitterende bier in Engeland uit te schenken aan Europese bierbloggers? Helemaal niks. Het gaat dus gewoon mee.

En de sterren? Het is dat we maar tot vijf gaan want anders…..

.

Maar wat blijkt? Logistieke problemen! De vrachtwagen gaat niet op tijd in Leeds zijn. Wat gaan we dan doen? Zeggen dat het jammer is? Zonder bier aankomen? Niet Nederlands bier promoten tijdens de Week van het Nederlandse bier?

We dachten van niet!

Jammer van de tickets maar we gaan gewoon met de bestetotnutoe redactieauto. Die te klein is. En dus hangen we er een kar achter. Fuck it. Dan maar 900 kilometer rijden. En terug. Dan maar zelf langs distributeurs en brouwerijen gaan om wat fatsoenlijk bier in te laden. Wij gaan daar verdomme staan met een paar uitstekende Nederlandse bieren en niemand houdt ons tegen.

Oh ja, de volgende die loopt te zeuren dat we verzuurde bankzitters zijn niet positief genoeg zijn over Nederlands bier, of die Week van het Nederlandse bier: doe dit ons eerst even na.

Volg onze reis en de conferentie op bestetotnutoe en op Twitter en Facebook. We bloggen zo live als mogelijk.

Achterin de kar hebben we:

• Jopen Jacobus
• Gulpener Chateau Neuborg
• Emelisse Tripel India Pale Ale
• Emelisse Russian Imperial Stout
• De Molen Rook & Vuur
• ‘t IJ IPA
• 2 kilo extra belegen Goudse kaas. In stukjes. Met vlaggetjes

Nu maar hopen dat we door de douane heen komen.

Those involved are the people and companies making money on Dutch beer: the corporate brewers, the craft brewers, the beer sellers, the pubs and the off-licenses. All these groups are united for a joint cause: ‘Realisation of a positive image regarding Dutch beer. An ugly sentence for a noble cause.

Newly found self-confidence
All these tastings, festivities and food pairings are signs of a newly found self-confidence. For years producing and consuming beer in The Netherlands equaled that of, let’s say, soft drinks: large quantities, industrialized production and equalized taste. Lager: cheap and not very profitable in the end.

In the 1980’s the consumption of beer started to change very slowly. Out of neighboring Belgium a very tiny stream of ale started to find its way onto the Dutch marked. ‘Special beer’, we called it. The stream grew and grew. In the 1990’s the first new breweries came to life and now they are popping up everywhere.

A true renaissance
America has replaced Belgium as the big example for Dutch craft brewers. And shrinking profit margins on mass-produced lagers is even forcing mid-sized brewers to produce more ale and “special beer”. The brewing part of The Netherlands is even discovering its historic roots, as if there’s a true renaissance after the dark ages of the 1970’s.

And now? Do The Netherlands have a beer culture so great and diverse it justifies a whole week? Are we as beer makers and especially beer drinkers so good we can compete with for instance, wine? Do you complain about the lack of a beer menu in a restaurant?

Lots of lager for the buck
The Dutch Beer Week is a good sign of the present ambitions, but no more than that. Besides pilsner and bok, there really isn’t much of a craft beer culture in The Netherlands. Brewers a highly influenced by beers coming from Belgium and the United States and imitate what’s happening in these countries. And let’s be honest: the majority of beer drinkers only care for the most lager for the buck.

And those brewers who are really creative often lack quality. Only a handful of craft brewers can make a very extraordinary beer extraordinary well. While mid-sized brewers like to play it safe and brew yet another  tripel.

It’s a start
But it’s a start. Every year there a more breweries in The Netherlands. Almost everyone sitting on a sunny terrace is drinking craft beer. It seems that no month goes by without the launch of a new beer or brewery. The tides are starting to turn. 10 years ago the situation was completely different. Now there are even some regions where people drink mainly beer brewed by their own, regional brewery.

So a Dutch Beer Week? That’s still a little long. We’ll settle for a good weekend. A long weekend that is.

Leeds

Rock en roll
De Molen is de rockster van de Nederlandse bierscene. De beste bieren van De Molen zijn heftig, hard en zwaar. Imperials Stouts, Imperial Porters, Stouts op hout, De Molen grijpt vrolijk rond in de grabbelton die biergeschiedenis heet. Met Rook & Vuur gaan ze helemaal Hard Rock. Met de 8,2% alcohol aan de zware kant. Maar dat is nog niet genoeg, oh nee. De motor d’r op.  Brouwen met gerookte mout en chilipepers. Rook & vuur dus, das wel heavy metal.

Vuurkorf
Het bier is donker met een stevige beige schuimkraag. Let wel op bij het inschenken, de schuimkraag is enthousiast. Maar wel mooi, blijft lang staan met fijne bubbeltjes. En die rook? Die komt je tegemoet. We zijn geen grote fans van rookbier dus we moeten ons er even overheen zetten. Het blijft toch een beetje ruiken naar een gedoofde vuurkorf.

Maar in de smaak valt die rook nog wel mee. Ja, je proeft hem duidelijk maar hij is niet zo hard en scherp als andere rookbieren. Wel lekker eigenlijk. Sigaren roken zonder dat je hoeft op te steken. Handig. Die chilipeper zit er wel in. Maar wel erg in de achtergrond. Je moet wat verder doordrinken om de peppertjes te proeven. En ook dat is eigenlijk wel lekker. Niet te hard en niet te heftig.

Eigenlijk best lekker
En daarmee hebben we meteen het rare van dit bier te pakken. De meeste bieren van de Molen zijn heftig en zwaar van smaak. De Rook & Vuur heeft dan ook nog eens de naam ervoor. Maar dit bier is lang niet zo hard en heftig. Het is eigenlijk een prima bier. En als je ons zover krijgt om dat te zeggen over een rookbier dan kan je een aardig bier brouwen.

En daarom, vier sterren.

Koper
De kleur is wat meer oranje dan een gewone IPA. De TIPA is bijna koperkleurig. Met een mooie witte schuimkraag. Hij ziet er erg appetijtelijk uit. De heftigheid komt je wel tegemoet bij dit bier. Hop maar dan heel veel. Zoetige moutigheid maar dan heel veel. En alcohol, heel veel alcohol. Even een stoel erbij pakken dus, dit kan je niet staand drinken.

Een bom
En die stoel is echt wel nodig. Wat een bom is dit, op alle fronten. Het is veel, heel veel van alles. Emelisse brouwt veel in de Amerikaanse stijl, en dat is hier ook te merken. Veel citrus maar ook wel een beetje pijnbomen. De hop doet een beetje harsachtig aan. Niet onplezierig maar wel even wennen. Citroenen en een dennenbos is een prima combi.

Als je die enorme bitterheid hebt bedwongen komt de mout ook nog even om de hoek kijken. Beetje plakkerig en zoet. Puntje van kritiek is dat de hop en de mout een beetje naast elkaar lijken te staan. Ze vormen niet echt een mooie harmonie. En die 10% alcohol proef je helemaal aan het eind. Dan wordt de TIPA warm en een beetje branderig.

Middenmoter
En dan? Dat is lastig. Technisch een prima bier maar je kan jezelf de vraag stellen of het nodig is? Voegt het iets toe om een IPA te verdrievoudigen? Wij vinden van niet. Je kan ook te veel smaak in je bier proberen te stoppen. We gaan veilig in het midden zitten met een klein beetje voordeel.

Jullie konden al stemmen op wat jullie het beste bier vonden. Dat is nogal geluk wat die bieren zijn ook meteen niet meer te krijgen. Noodgedwongen zijn de Jopen Jacobus en de Emelisse Espresso Stout vervangen door IJpa van het IJ en door Rook & Vuur van de Molen. Gewoon nog even snel opnieuw stemmen. Je hebt tot vrijdagmiddag.

Nog maar een keer
Maar we starten met the good old Chateau Neubourg van Gulpener. Die hebben we een tijd geleden al eens getest, hoog tijd om nog eens te kijken of we hem nog steeds zo lekker vinden.

Miami Vice
Je kan natuurlijk niet om het flesje heen. Het doet toch een beetje denken aan Miami Vice. Sonny Crocket op zijn boot met zijn instappers, linnen pak, Ferrari voor de deur met een wat flesjes Chateau Neubourg in een ijsemmer. Das gewoon koel.

Bij het inschenken zie je het al meteen, dit is een pils. Mooi goudgeel van kleur met een hagelwitte schuimkraag. Erg mooi. Geen hippe en heftige Amerikaanse citrusbommen of exotische fruitschalen voor de Neubourg.  Gewoon ouderwetse Europese hoppen, maar dan wel lekker veel. Lekker kruidig met bloemetjes.

En die hop? Die is uitstekend in balans door de moutigheid. Er zit een klein beetje zoet in. En doordat de Chateau Neubourg ook nog lekker vol en romig is krijg je een schitterende pils met veel smaak. Dit is geen pils om een avond in de kroeg weg te gaan zitten drinken. Hier moet je van genieten. En het liefst nog wat bij eten. Iets met een beetje pit of veel smaak. Dit kasteel trekt het prima.

Top
Hm, vier of vijf sterren? Oke, omdat het de Week van het Nederlandse bier is:

En omdat ze zo’n ubercoole poster hebben:

Oh, en wij zijn er trouwens niet bij omdat we dan in Leeds aan het Europees bierbloggen zijn. Laat wel even weten hoe het was.

2012
In 2012 doen ze het grapje gewoon nog een keer. Maar dit keer met totaal andere hopsoorten. Ze gaan van uitermate traditioneel naar compleet exotisch. En dat vinden wij leuk. Tijd voor de test dus. Over het bier zullen we weinig woorden vuil maken, dat is namelijk hetzelfde. De IPA is een beetje saai en springt er zeker niet uit. Erg? Nee helemaal niet. Het bier is het onbeschilderde canvas voor de hop. Met als enig doel de hop zo goed mogelijk in de etalage te zetten.

Challenger
Een absolute klassieker. Zo’n beetje elk Engels bier met enige bitterheid gebruikt Challenger. Het ruikt heerlijk, beetje zoet, beetje bitter en lekker kruidig. Brewdog wil nogal eens uit de band wil springen met grote hoeveelheden Amerikaanse Citrushop. Maar dat doen ze hier niet. Je proeft het kalme en keurig aangeharkte Engelse landschap. Keurige grasvelden, netjes geknipte haagjes en zo’n schattige cottage, dat is Challenger.

Galaxy
En het is weer gedaan met de beschaving. Knalt u er maar in. Wat een enorme citrusbom. En ook nog eens tenenkrommend bitter. We houden van bitter maar dit is wel heel erg. De hop is hard en schuurt een beetje. De Galaxy komt uit Australië en wordt voornamelijk gebruikt om bier bitterder te maken. Subtiliteit en aroma? Vergeet het maar. Maar…..als je eenmaal door de slok heen bent is de nasmaak wel aardig en complex. Jammer van het begin.

HBC
Dit is behoorlijk cutting edge. Experimentele hop uit Noord Amerika. En voor een Amerikaanse hop verrassend weinig citrus. Het lijkt wel of er wat minder bitterheid in zit wat meer aroma. Hij vlamt wat minder dan de Galaxy en is wat rustiger. Wat ons betreft zou een flinke hand HBC en een toefje Galaxy een supercombi zijn.

Motueka
Hop uit Nieuw Zeeland. We vinden hem een beetje raar. Niet zo heel veel citrus maar wel een kleine bite. Alsof er wat peper bij zit. Erg aromatisch en lekker bitter. Hij doet een beetje denken aan Europese hoppen die je in een goeie pils vindt.  Lekker.

Welke is nou het beste? Geen flauw idee. Als bier is het niet geweldig. Door de saaie IPA en de single hop is er weinig diepgang. Als experiment is het absoluut geweldig. Deden meer brouwers maar van dit soort dingen.
Als je ons echt het mes op de keel zet? Dan de Challenger maar. Of de cocktail van Galaxy en HBC. Dat mag dan misschien niet maar als we toch aan het experimenteren zijn…