Bokbier test deel 10: Eem, Maallust, SNAB en Klein Duimpje

Het tiende en laatste deel! We hebben er 40 bokbier op zitten en nu is het wel welletjes. We gaan naar het Pint Bokbierfestival in Amsterdam en dat is voor ons zowel het hoogtepunt als het einde van het bokbierseizoen. Wat we van dit seizoen vonden hoor je nog, nu eerst de laatste vier bieren.

Eem Bronstig

Beste tot nu toe bokbiertest 2017 De Eem BronstigDe Bronstig van de Amersfoortse Eem is dit jaar behoorlijk donker. Dat is niet erg want nog best wel herfstig. Jammer dat het schuim snel weg is. We gaan niet echt juichen van de geur: een beetje een wat algemeen hooggistend craft beer-geurtje. Je kent het wel.

Maar dan de smaak. Die is bitter en dat is dan ook wel. Maar hoe komt dat? Een teveel aan hop? Wij denken van niet. Wij proeven eigenlijk nauwelijks zoet. De Eem maakt eigenlijk wel vaker bittere bieren. Die kunnen best lekker zijn maar een beetje balans is dan wel nodig. En dat ontbreekt er vaak aan bij de Eem en dat is bij deze Bronstig ook zo. Een bokbier moet toch ook een beetje zoet zijn en dat is gewoon niet zo. Jammer want we proeven nog wel wat karamel enzo.

Nog jammerder is dat het bittere in dit bier eigenlijk best goed is. Het is zelfs geen onaardig bier. Maar wel een onaardige bok. Want het is niet eens echt een bok. Meer een soort Black ipa. Sja, dat is niet echt wat je zoekt in een bokbier. We vinden het gebrek aan balans echt oprecht jammer van dit verder best goeie bier.

 

 

 

Maallust Landloper

Beste tot nu toe bokbiertest 2017 Maallust de LandloperIn het Drentse Veenhuizen brouwt met vooral klassieke bierstijlen. Meestal zijn dat mooi bieren maar echte topper maakt Maallust eigenlijk nooit. Voor deze Landloper heeft Maallust overigens de Belgische Scheldebrouwerij afgehuurd. Ze verwachten er blijkbaar nogal wat van.

De geur is in ieder geval goed want lekker zoetig met karamel. De smaak is echter moeilijk te bepalen. Dat komt door de enorme hoeveelheid koolzuur die het uitzicht op elke smaak van dit bier volkomen versluiert. Het maakt dat het zo goed als onmogelijk is om iets te proeven van dit toch zo veelbelovende bier. Zo zit je boerend je best te doen om iets te proven terwijl je wacht tot je Landloper doodslaat.

Na een tijdje denken we vooral een wat wrang bier te proeven met nog behoorlijk wat zoet en een bittere afdronk. Maar dat wrange domineert wel. Dat maakt dat er maar weinig verloop in zit. Zeker weten doen we het niet want die deken van koolzuur blijft overal over heen liggen. Dat maakt de waardering ook lastig: hoeveel sterren geef je een bier dat je dood moet laten slaan voor je het kan proeven? Verder dan twee sterren komen we niet. Burp.

 

 

 

SNAB Ezelenbock

Beste tot nu toe bokbiertest 2017 Snab EzelenbokDe Ezelenbok is alweer een echte klassieker in bokland. Hij zit ook in een grote maar vooral zware fles. 37,5 cl. in een soort mini-champagnefles en dan ook nog 7,5%. Als je hier nog niet mee opwarmt, weten we het ook niet meer. En hij ziet er ook ontzettend goed uit, met een mooie schuimkraag.

Wel gek: je ruikt letterlijk niets aan dit bier. Maar iets proeven doe je wel, namelijk: salmiak. En niets dan salmiak. De Ezelenbok is dat droppoeder van vroeger maar dan in een mini-champagnefles. Droog en … salmiak. In het begin lijkt dat nog lekker maar al snel begint de eenzijdige, snijdende droogheid van dit bier ons tegen te staan. We krijgen die grote fles eigenlijk niet leeg.

Over hop hoeven we het niet te hebben en over andere smaken ook niet. De salmiak laat dat niet toe. We voelen onze bloeddruk stijgen terwijl we constateren dat we maar weinig punten kunnen geven aan een bier dat zo eenzijdig is als de SNAB Ezelenbok.

 

 

 

Klein Duimpje Dubbeldbock

Beste tot nu toe bokbiertest 2017 Klein Duimpje dubbelbokDe ene dubbelbok is de anderen niet: de dubbelbock van Klein Duimpje is met 8,5% nog eens een vol procentpunt zwaarder dan de Ezelenbok. En dt ruik je want dit bier heeft een gronderige, aardse en vooral alcoholische geur. Het lijkt wel een likeur. Hij ziet er heel mooi uit hoewel de mooie witte schuimkraag snel weg is.

En dan het proeven. We proeven veel en zware smaken, met daarin een die dominant is: salmiak. Alweer. Niet zo heftig en droog als in de Ezelenbok maar ook in dit bier trekt de salmiak de andere smaken weg. Want is hij bitter? Is hij zoet? We weten het niet echt. Het is moeilijk te zeggen als al die salmiak je mond samentrekt.

We missen een echt zoete smaak. We missen de frisheid van de hop. Klein Duimpje is veel te eenzijdig wrang van al die salmiak. Positief is dat hij minder droog is dan de Ezelenbok. Deze hou je nog wel binnen. Hij gaat je minder tegenstaan. Hij scoort dus ook net iets hoger maar we drinken hem niet snel nog een keer.

 

 

 

Conclusie

Au. Dit was nou niet de Grande Finale waar we op hoopten. Te veel salmiak (Klein Duimpje) tot veel te veel salmiak (SNAB) bepaalden deze test. En er was nog meer veel te veel. Zoals bitterheid in de bronstig van De Eem. En koolzuur in de Landloper van Maallust. Die won nog wel met slechts twee sterren. Ach, zo is deze tiende test ook wel weer passend bij dit zeer matige bokbierjaar.

Arnoud

Drinkt liever beter dan meer. Blogt met een mening. Houdt van alle soorten bier behalve kriek en geuze. Strijdt onvermoeibaar voor het universele recht op goed bier.

2 gedachten over “Bokbier test deel 10: Eem, Maallust, SNAB en Klein Duimpje

  • november 1, 2017 om 22:49
    Permalink

    Mooie test maar bij vlagen toch rare proefnotities en beoordelingen, nou ja het is subjectief zullen we maar zeggen. Al ben ik het wel eens met de topsterren voor walhalla en ij. Waarom zit de ijsselbock niet in de test?

    Beantwoorden
  • november 5, 2017 om 21:46
    Permalink

    Mooi uitgebreide beoordelingen weer. Helaas weinig verborgen pareltjes blijkbaar. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit jaar ook verrast ben door een aantal bocken, zowel positief als negatief, maar bij enkele juist tegengesteld aan jullie oordeel. De rook-honing-bock van Hommeles vond ik vorig jaar veel beter, terwijl ik nu vooral overtuigd ben door La Trappe. Nauwelijks zoet inderdaad, stevig geroosterde mout en wat zurig bitter, maar als ik daarvan een flesje gedronken heb, vind ik het erg lastig om niet de volgende te openen. Alfa vond ik vooral zuur en dun, terwijl ik de Gulpener wat kruidiger ervaren heb. De IJ-Bock was vorig jaar een van mijn favorieten; dit jaar was ie ook lekker, maar vond ik hem niet uitzonderlijk. Grolsch was inderdaad verrassend acceptabel, echt heel goed wordt het nog niet, maar het is eindelijk meer dan verdunde suikerstroop. Amstel vond ik dit jaar ook wat minder spannend dan anders.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *