Bokbier test 2018 deel 7: De Witte Leeuw Oktober 23, Pontus Captain Goatee, Schelde Wildebok, Berging Dobbelbock DB18 en SNAB IJsbock Hout

Deel zeven van onze bokbier test. We zijn onvermoeibaar hoewel het einde van de leuke bokbieren wel een beetje in zich lijkt. Heb je nog absolute must-drinks voor ons? We horen het graag. Maar eerst deze vijf bokbieren:

De Witte Leeuw Oktober 23

Oktober23 2018De naam van brouwerij De Witte Leeuw laat bij ons heel vaag een belletje rinkelen maar hun bieren kunnen we ons niet voor de geest halen. Maarja, dat is ook wel weer een lekker: onbevooroordeeld een bokbier drinken. Geheel neutraal schenken we de Oktober 23 in en in ons glas vinden we dan een wat bruinige, maar toch ook robijnrode bok, verborgen onder een mooie schuimkraag. Het is gewoon een mooi bokbier.

Wat smaak betreft is het een wat delicaat verhaal. We proeven niet zoveel en dan zit er ook nog veel koolzuur in. Die dringt de smaak wat naar achter en zo proeven we nog minder. Ook wennen we snel aan het zoete van de eerste paar slokken zodat we ook dat niet echt meer proeven. En zo lijkt het alsof we een bruin spaatje rood naar binnen slaan maar dat is gelukkig niet zo. De Oktober 23 is een niet onaardige bovengistende bok maar we moeten wel ons best doen om wat te proeven.

Vooral in het begin valt er weinig te beleven. Daarna is hij wel mooi rond en vol maar de nasmaak bestaat dan weer vooral uit wat hop. En erg krachtig is die nasmaak ook weer niet. Het hele bier is wat aan de dunne kant. Wat we (wel) proeven is niet slecht maar wat meer body had fijn geweest. Want voor een hooggistend bokbier is de Oktober 23 niet slecht.

 

 

 

 

Pontus Captain Goatee

Captain Goatee Bockbier 2018

Een ondergistend bokbier! Nou, die gaat dus zonder aarzeling mee naar huis. Je weet vast wel dat de originele herfstbok-stijl ondergistend is en dat de beste bokbieren ook ondergistend zijn. En dus zijn we altijd blij met een ondergistend bokbier, zeker als die van een ambachtelijke brouwer komt. Het geinige flesje met kek blauw etiket is dan ook nog een bonus.

Het bier zelf is trouwens ook erg mooi. Vol verwachting ruiken we aan de Captain Goatee en dan ruiken we een heel droog bier. En als we proeven, dan blijkt hij nog veel droger te smaken. Onze papillen trekken samen bij zoveel geweld. Het is moeilijk te omschrijven maar als je denkt aan een intense dropsmaak zonder suiker, kom je een heel eind. Het is een soort geroosterde salmiak. En daarbij is het vooral gek dat er helemaal geen zoet in zit. We proeven nog wel iets van hop wat de Captain Goatee gek genoeg nog iets frissigs geeft.

Op zich is die droge salmiaksmaak wel iets dat je in meer of (veel) mindere mate ook wel in andere bokbieren terugvindt. Maar niet zo extreem als in dit bier en ook proef je dan nog heel veel andere smaken. En dan vragen we ons een beetje af wat we hier mee moeten. Het is nog wel een soort van bokbier en ook nog wel interessant om te drinken. Maar niet in de kroeg. De Captain Goatee drink je thuis, of beter nog: in een laboratorium. Kun je lekker deze ene, uitgesplitste smaak analyseren. Lekker is hij dan ook niet maar echt vies ook weer niet. En zo blijven we in verwarring achter. Hoe hebben ze dit kunnen doen met een ondergistend bier? Uit academische interesse geven toch nog twee en een halve ster.

 

 

 

Schelde Wildebok

Wildebok bokbier 2018En dan hop, naar België, waar de Scheldebrouwerij staat. Eigenlijk drinken we alleen Nederlands bokbier maar voor De Schelde maken we een uitzondering want die stond eerder in Nederland en de Wildebok is zo onderhand een begrip. Hij is ook zo lekker herkenbaar want zover we ons kunnen herinneren heeft hij al hetzelfde etiket. En, laten we het subtiel uitdrukken, dat etiket heeft geen grote hap genomen uit het ontwikkelbudget van dit bier. Snel inschenken dus.

De Wildebok brengt ons een beetje aan het twijfelen. Aan de ene kant is het weer zo’n typische hooggistende bok waarvan we er nu al tientallen hebben gedronken. Beetje wrang, beetje zoet, weinig smaakpad en een hoppig nasmaakje. Aan de andere kant is het wel weer een van de weinige van dit soort bieren die ook echt smaakt als een bokbier. Hij doet niks echt fout. Goed, ook hier zit weer teveel koolzuur in, hij is wat te wrang en had wat zoeter gekund maar verder is de Wildebok goed te drinken.

En dus blijven we achter met een bier dat we kwalificeren als ‘best of the rest’. Hij is een exponent van het type bokbier dat we eigenlijk niet zo graag zien maar daarbinnen is het zeker niet de minste. Dat hebben ze dan toch wel weer goed gedaan, daar in België.

 

Berging Dobbelbock DB18

DB18 Doppelbock 2018Brouwerij Berging? Is die dan ook echt in iemands schuur gebrouwen? Het eenvoudige etiket doet ons wel zoiets vermoeden. Spannend hoor. Nog spannender: het is een Doppelbock met 7,8% alcohol. Dat is meer dan zeg, een Brand Dubbelbock. Hij ziet er ook lekker donker uit, en dan ook nog die mooie witte schuimkraag.

We ruiken een nogal mout-zoet bier maar dan proeven we gek genoeg niet. We proeven wel een beetje de Pontus Captain Goatee: ook dit is een heel droog bier. Niet zo droog als de Pontus en we proeven ook nog wel wat anders maar toch is dit ook een hele droge bok. Wat ons een beetje tegenstaat, is dat er verder niet zoveel gebeurt in de Berging. Het is een droog en krachtig bier en dat is het dan. Daar waar andere dubbelbokken wat ronder zijn en wat meer smaken hebben, daar blijft dit gewoon een droog en krachtig bier. Eigenlijk veel te eenvoudig, zeker voor een doppelbock.

Vies vinder we de DB18 niet maar we zouden hem niet nog een keer kopen. Een Doppelbock moet toch wat spannender zijn. Dit is droog en stevig en verder niks en dat is echt te beperkt.

 

SNAB IJsbock Hout

Snab IJsbok hout 2018Om een bier extra zwaar te maken, kun je het bevriezen. Water bevriest maar alcohol niet en door het ijs eraf te scheppen hou je dus een sterker bier over. En om de smaak te beïnvloeden, kun je bier laten lageren op hout. Het bier neemt dan de smaak van het hout over. Dat heeft SNAB allebei gedaan bij hun IJsbock hout. En dan hebben ze er ook nog een heel mooi verhaal omheen gemaakt over een bevroren vat bier op Nova Zembla.

Niet alleen het verhaal is mooi, de fles is ook bijzonder. Dat is namelijk een soort mini-champagnefles van 37,5 cl. Heel veel zwaar bier dus, voor een echt koude herfstdag. En dat bier spuit er bijna uit en heeft een enorme schuimkraag. Na een tijdje kunnen we wat proeven en dat proeven we een hele, sterke smaak. Dat is niet helemaal onverwacht maar echt lekker vinden we het niet. De IJsbock hout is vooral heel erg wrang. En dat drukt alle andere smaken in een hoekje. Ook dat hout, dat vooral in de nasmaak zit, is eigenlijk vooral wrang.

Het staat ons eigenlijk een beetje tegen om een volgende slok te nemen. En dan moet je nog die hele grote fles door. Het is ook wel een wat vreemde gewaarwording: een zwaar bier dat wel massief is maar ook weer niet complex. En om eerlijk te zijn ook niet erg lekker. Het mooie verhaal en de mooie fles ten spijt komen we niet verder dan twee sterren.

 

 

 

Conclusie

Een feestje was deel zeven van onze bokbiertest niet. Alle bieren hebben tussen de twee en drie sterren gekregen. Uiteindelijk waren de dunne Witte Leeuw Oktober 23 en de Schelde Wildebok de besten met drie sterren. We hielden het lekker (of eigenlijk niet zo lekker) droog met de Captain Goatee van Pontus en de Berging Dobbelbock DB18. Ze kregen beide twee en een halve ster. Dieptepunt was dan de SNAB IJsbok hout. Alleen maar wrang en eigenlijk ook te simpel. Niet wat we gewend zijn van SNAB.

Arnoud

Drinkt liever beter dan meer. Blogt met een mening. Houdt van alle soorten bier behalve kriek en geuze. Strijdt onvermoeibaar voor het universele recht op goed bier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.